1. การกำหนดขนาดภาพ (Image Size)
ขนาดภาพของกล้องดิจิตอล คือ จำนวน Pixels ในภาพที่บันทึกลงบนการ์ดเก็บข้อมูล ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 3
รูปแบบใหญ่ ๆ คือ
1. จำนวน Pixels บน Image Sensor หมายถึงจำนวน Pixels ทั้งหมดที่อยู่บน Image Sensors
2. จำนวน Pixels ที่ถูกใช้งานในการบันทึกภาพ จะเรียกว่า Effective Pixels จำนวน Effective Pixels จะน้อย
กว่าจำนวน Pixels ทั้งหมดบน Image Sensor บางครั้งเราเรียกว่า Optical Resolution
3. จำนวน Pixels ที่บันทึกลงบนภาพ มักเรียกว่า Recording Pixels หรือ Output Pixels เป็นจำนวน Pixelsจริง
ที่จะถูกบันทึกลงบนการ์ดเก็บข้อมูลโดยจะมีจำนวนใกล้เคียงกับ Effective Pixels แต่กล้องบางตัวอาจจะมี
Recording Pixelsมากกว่า Effective Pixels ถึง 1.5 หรือ 2 เท่า ซึ่งจำนวน Pixels ที่เพิ่มขึ้นมานั้น ได้จากการ
จำลองข้อมูลจาก Effective Pixels ขึ้นมา เพื่อให้ภาพมีจำนวน Pixels มากขึ้น แต่คุณภาพโดยรวมจะไม่เพิ่มขึ้น
โดยปกติการเลือกซื้อกล้องดิจิตอลหรือการเลือกขนาดความละเอียดของภาพมาใช้งาน จะพิจารณาจากจำนวน
Effective Pixels กล้องที่มีจำนวน Effecive Pixels มากมีแนวโน้มว่าจะมีคุณภาพดีกว่ากล้องที่มีจำนวน
Effecive Pixels น้อย แต่ทั้งนี้ ขึ้นกับขนาดของ Image Sensor ขนาดของ Photo detector ความลึกสี ระบบ
ประมวลผล เลนส์ และส่วนประกอบอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน
กล้องดิจิตอลส่วนใหญ่จะเลือกจำนวน Pixels ในการถ่ายภาพได้หลายค่า เช่น กล้องขนาด 5 ล้านพิกเซล อาจ
จะเลือกถ่ายภาพได้ที่ 5 ล้านพิกเซล, 3 ล้านพิกเซล, 1ล้านพิกเซล, และ 7 แสนพิกเซล โดยทั่วไป เราสามารถ
เข้าไปเลือกความละเอียดของภาพได้โดยการเข้าไปที่ Menu (หรือ Setting) แล้วเข้าไปที่ Image Size (หรือ
Quality) จะปรากฏเมนูในการตั้งความละเอียดของภาพขึ้น
โดยทั่วไป ภาพที่มีจำนวน Pixels มาก จะสามารถนำไปขยายภาพขนาดใหญ่ได้ดีกว่าภาพที่มีจำนวน Pixels
น้อย ให้ความคมชัด ความละเอียดที่ดีกว่า ภาพแตกเป็นสี่เหลี่ยมได้ยากกว่า แต่จำนวน Pixels ที่มากกว่า ก็ต้อง
ใช้เนื้อที่ของหน่วยความจำในการเก็บข้อมูลมากกว่า สิ้นเปลืองพลังงานในการประมวลผลมากกว่า กล้องทำงาน
ช้ากว่า ทั้งการเก็บข้อมูลและการเรียกดูภาพบนการ์ดเก็บข้อมูล การตั้งความละเอียดไว้สูงสุดอาจจะไม่ใช่วิธีที่ดี
ที่สุดในการบันทึกภาพด้วยกล้องดิจิตอล เรามีวิธีในการเลือกความละเอียดของภาพโดยพิจารณาจากการนำ
ภาพไปใช้งาน
1. ถ้าต้องการถ่ายภาพเพื่อส่ง E-Mail หรือใช้ทำ Presentation ้ในคอมพิวเตอร์ ความละเอียด 1 ล้านพิกเซลถือ
ว่าเพียงพอ
2. ต้องการไปใช้งานพิมพ์ งานอัดขยายภาพด้วยเครื่อง Printer คุณภาพสูง (Photo Quality) ควรดูว่าจะขยาย
ภาพขนาดเท่าไร จากนั้นเอาขนาดภาพคูณด้วย 300 จะได้ขนาดของภาพที่ควรตั้ง เช่น ขยายภาพขนาด 4x6
นิ้ว ควรตั้งที่ความละเอียด 4x300 , 6x300 = 1200x1800 pixels = 2.16 ล้านพิกเซล
ถ้าอัตราขยายภาพสูงมาก ๆ แต่กล้องไม่สามารถตั้งความละเอียดตามที่ต้องการได้ ควรตั้งความละเอียดไว้ที่สูง
สุดเท่าที่กล้องจะสามารถทำได้ แต่ต้องทำใจเอาไว้นิดหน่อยว่า ภาพอาจจะแตกและคุณภาพไม่ดีนัก เมื่อมอง
ในระยะใกล้
3. ใช้งานพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์แบบ Inkjet ให้ใช้ขนาดภาพที่ต้องการใช้งานคูณด้วย 150 แต่ถ้าเป็นเครื่อง
Inkjet ที่มีความละเอียดสูงมาก ๆ ต้องคูณด้วย 300
กล้องดิจิตอลระดับ Consumer ในปัจจุบันมีความละเอียดประมาณ 3 ล้านพิกเซล สามารถอัดขยายภาพขนาด
4x6 นิ้ว (4R) จนถึง 8x10 นิ้ว (8R) ได้อย่างมีคุณภาพ ส่วนกล้องระดับ Prosumer มีความละเอียดประมาณ 4-
5 ล้านพิกเซล สามรถขยายภาพขนาด A4 (8.25x11.5 นิ้ว) ได้ และกล้องดิจิตอลระดับ Pro. ความละเอียด 6
ล้านพิกเซลสามารถขยายภาพขนาด A4 ถึง 10x15 นิ้วได้สบาย ๆ โดยเฉพาะรูปที่ถ่ายในระยะใกล้ เช่น รูป
สินค้า รูปบุคคลครึ่งตัว แต่ถ้าเป็นรูประยะไกลซึ่งต้องการความละเอียดสูงมาก ๆ จะยังทำได้ไม่ดีเท่าไรนัก
วันพุธที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2551
กล้องและเลนส์กล้องดิจิตอล
เราสามารถจำแนกประเภทของกล้องดิจิตอลออกเป็น 2 รูปแบบด้วยกันคือ
1. กล้องดิจิตอลสำหรับมือสมัครเล่น (Consumer Digital Cameras)
2. กล้องดิจิตอลสำหรับมืออาชีพ (Professional Digital Camera) สำหรับใช้งานในสตูดิโอหรืองานที่ต้อง
การคุณภาพสูงมากๆ กล้องดิจิตอลสำหรับมืออาชีพแบ่งออกเป็น 2 รูปแบบคือ กล้องดิจิตอล (Digital
Camera) และ ฝาหลังแบบดิจิตอล(Digital Back)
กล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพ มักนำตัวกล้องที่ใช้ฟิล์มแบบ 35mm. SLR หรือกล้อง APS.SLR มาดัดแปลงให้
เป็นกล้องดิจิตอล โดยการปรับเปลี่ยนฝาหลังและแทนที่ฟิล์มด้วย Image Sensor พร้อมกับปรับ-ปรุงระบบ
การทำงานในตัวกล้องใหม่ เช่น Nikon D1X , D100 , Canon EOS1D , EOS60D ,Fuji FinePix S2 Pro
จำนวนพิกเซลจะสูงถึง 5-6 ล้านพิกเซล ใช้ Image Sensor ขนาดใหญ่ และมีขนาดของ Photodetector
ขนาดใหญ่กว่าที่ใช้ในกล้องระดับ consumer มาก ทำให้ได้ภาพมีคุณภาพสูงกว่า ทั้งในด้านของความคมชัด
รายละเอียด และความลึกสี แม้ว่าจะมีจำนวน Pixel เท่ากันก็ตาม กล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพมักมองภาพ
ผ่านเลนส์ มีกระจกสะท้อนภาพ มีม่านชัตเตอร์ วัดแสงผ่านเลนส์ ปรับความชัดผ่านเลนส์ และมีระบบการทำ
งานและการใช้งานเหมือนกับกล้องแบบ 35mm.SLR นอกจากคุณภาพของภาพที่สูงมากแล้วกล้องดิจิตอล
ระดับมืออาชีพยังมีข้อได้เปรียบตรงที่มีอุปกรณ์ประกอบให้เลือกใช้งานมากมาย เช่น เลนส์ แฟลช ช่องมอง
ภาพมุมต่ำ ฯลฯ
กล้องดิจิตอลระดับอาชีพ จะมีระบบควบคุมภาพที่ดีกว่ากล้องมือสมัครเล่นมาก สามารถควบคุมความเปรียบ
ต่าง ความคมชัด ความอิ่มตัวของสี ช่วงการรับแสง ไปถึงการแก้ไขการไล่ระดับโทนในช่วงต่าง ๆ ที่ตัวกล้อง
ได้
Digital Back หรือฝาหลังดิจิตอล ออกแบบให้ใช้กับกล้อง 120 หรือกล้อง View Camera ขนาดของ CCD จะ
ใหญ่เท่ากับฟิล์มขนาด 35มม. คือ 24x36 มม. หรือใหญ่ถึง 60x60 มม. มีจำนวน Pixels สูงกว่า 10 ล้านพิก
เซล และมีความลึกสีสูงกว่า 12 bit/สี ให้ภาพคุณภาพสูงมาก และมีราคาสูงมาก เช่น Digital Back ของ Better
Light สำหรับกล้อง View Camera ให้ความละเอียดภาพสูงถึง 8000x10640 pixels ความลึกสี 16 bit ให้ภาพ
ขนาด 244 MB.
Image Sensor ของกล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพ Digital Back มีให้เลือกหลายรูปแบบ เช่น RGB Matrix ,
Linear CCD , 3CCDs , Ratating Filter Type CCD. ซึ่งใน 3 ประเภทหลังมีคุณภาพสูงมาก ๆ ส่วนกล้อง
ดิจิตอลระดับมือสมัครเล่นหรือระดับโปรแบบ SLR.จะเป็นแบบ RGB Matrix คุณภาพจะสู้ Digital Back ไม่ได้
กล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพ สามารถบันทึกภาพในแบบ TIFF และ RAW Fileทำให้ไม่เกิดการสูญเสียคุณภาพ
จากการเก็บบันทึกภาพเหมือนไฟล์แบบ JPEG. ที่ใช้ในกล้องระดับมือสมัครเล่น และยังสามารถปรับแก้คุณภาพ
ด้วย Software ในขั้นตอนของการแปลง RAW File มาเป็น TIFF File ที่คอมพิวเตอร์ได้อีกด้วย จึงเป็นที่นิยมใช้
งานกันมากสำหรับงานที่ต้องการคุณภาพสูงมากจริง ๆ แต่ไม่เหมาะกับการใช้งานของมือสมัครเล่นเท่าใดนัก
เพราะใช้งานยุ่งยากกว่า กล้องมีขนาดใหญ่และหนัก ใช้ Memory จำนวนมาก ราคาแพง และลูกเล่นไม่หลาก
หลายเหมือนกล้องมือสมัครเล่น เช่น ถ่ายวิดิโอไม่ได้
1. กล้องดิจิตอลสำหรับมือสมัครเล่น (Consumer Digital Cameras)
2. กล้องดิจิตอลสำหรับมืออาชีพ (Professional Digital Camera) สำหรับใช้งานในสตูดิโอหรืองานที่ต้อง
การคุณภาพสูงมากๆ กล้องดิจิตอลสำหรับมืออาชีพแบ่งออกเป็น 2 รูปแบบคือ กล้องดิจิตอล (Digital
Camera) และ ฝาหลังแบบดิจิตอล(Digital Back)
กล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพ มักนำตัวกล้องที่ใช้ฟิล์มแบบ 35mm. SLR หรือกล้อง APS.SLR มาดัดแปลงให้
เป็นกล้องดิจิตอล โดยการปรับเปลี่ยนฝาหลังและแทนที่ฟิล์มด้วย Image Sensor พร้อมกับปรับ-ปรุงระบบ
การทำงานในตัวกล้องใหม่ เช่น Nikon D1X , D100 , Canon EOS1D , EOS60D ,Fuji FinePix S2 Pro
จำนวนพิกเซลจะสูงถึง 5-6 ล้านพิกเซล ใช้ Image Sensor ขนาดใหญ่ และมีขนาดของ Photodetector
ขนาดใหญ่กว่าที่ใช้ในกล้องระดับ consumer มาก ทำให้ได้ภาพมีคุณภาพสูงกว่า ทั้งในด้านของความคมชัด
รายละเอียด และความลึกสี แม้ว่าจะมีจำนวน Pixel เท่ากันก็ตาม กล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพมักมองภาพ
ผ่านเลนส์ มีกระจกสะท้อนภาพ มีม่านชัตเตอร์ วัดแสงผ่านเลนส์ ปรับความชัดผ่านเลนส์ และมีระบบการทำ
งานและการใช้งานเหมือนกับกล้องแบบ 35mm.SLR นอกจากคุณภาพของภาพที่สูงมากแล้วกล้องดิจิตอล
ระดับมืออาชีพยังมีข้อได้เปรียบตรงที่มีอุปกรณ์ประกอบให้เลือกใช้งานมากมาย เช่น เลนส์ แฟลช ช่องมอง
ภาพมุมต่ำ ฯลฯ
กล้องดิจิตอลระดับอาชีพ จะมีระบบควบคุมภาพที่ดีกว่ากล้องมือสมัครเล่นมาก สามารถควบคุมความเปรียบ
ต่าง ความคมชัด ความอิ่มตัวของสี ช่วงการรับแสง ไปถึงการแก้ไขการไล่ระดับโทนในช่วงต่าง ๆ ที่ตัวกล้อง
ได้
Digital Back หรือฝาหลังดิจิตอล ออกแบบให้ใช้กับกล้อง 120 หรือกล้อง View Camera ขนาดของ CCD จะ
ใหญ่เท่ากับฟิล์มขนาด 35มม. คือ 24x36 มม. หรือใหญ่ถึง 60x60 มม. มีจำนวน Pixels สูงกว่า 10 ล้านพิก
เซล และมีความลึกสีสูงกว่า 12 bit/สี ให้ภาพคุณภาพสูงมาก และมีราคาสูงมาก เช่น Digital Back ของ Better
Light สำหรับกล้อง View Camera ให้ความละเอียดภาพสูงถึง 8000x10640 pixels ความลึกสี 16 bit ให้ภาพ
ขนาด 244 MB.
Image Sensor ของกล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพ Digital Back มีให้เลือกหลายรูปแบบ เช่น RGB Matrix ,
Linear CCD , 3CCDs , Ratating Filter Type CCD. ซึ่งใน 3 ประเภทหลังมีคุณภาพสูงมาก ๆ ส่วนกล้อง
ดิจิตอลระดับมือสมัครเล่นหรือระดับโปรแบบ SLR.จะเป็นแบบ RGB Matrix คุณภาพจะสู้ Digital Back ไม่ได้
กล้องดิจิตอลระดับมืออาชีพ สามารถบันทึกภาพในแบบ TIFF และ RAW Fileทำให้ไม่เกิดการสูญเสียคุณภาพ
จากการเก็บบันทึกภาพเหมือนไฟล์แบบ JPEG. ที่ใช้ในกล้องระดับมือสมัครเล่น และยังสามารถปรับแก้คุณภาพ
ด้วย Software ในขั้นตอนของการแปลง RAW File มาเป็น TIFF File ที่คอมพิวเตอร์ได้อีกด้วย จึงเป็นที่นิยมใช้
งานกันมากสำหรับงานที่ต้องการคุณภาพสูงมากจริง ๆ แต่ไม่เหมาะกับการใช้งานของมือสมัครเล่นเท่าใดนัก
เพราะใช้งานยุ่งยากกว่า กล้องมีขนาดใหญ่และหนัก ใช้ Memory จำนวนมาก ราคาแพง และลูกเล่นไม่หลาก
หลายเหมือนกล้องมือสมัครเล่น เช่น ถ่ายวิดิโอไม่ได้
CCD ฟิล์มอิเล็กทรอนิกส์
Image Sensor สามารถเปลี่ยนแสงให้เป็นภาพได้ โดยการวัดจากปริมาณไฟฟ้าที่เกิดขึ้นในแต่ละ Photosite
ส่วนขาวของภาพจะมีแสงมาก ส่วนของ Photosite ที่รับแสงบริเวณนั้นก็จะได้รับแสงมาก เกิดกระแสไฟฟ้ามาก
ส่วนมืดของภาพจะมีแสงน้อย ส่วนของ Photosite ที่ได้รับแสงจากส่วนมืดก็จะเกิดกระแสไฟฟ้าน้อยลงไป ส่วน
ที่แสงปานกลางก็จะเกิดกระแสไฟฟ้าในช่วงกลาง ๆ ตามลำดับ เมื่อกระแสไฟฟ้าถูกเปลี่ยนเป็นตัวเลขโดย D/A
Converter จากตัวเลขนั้นจะสามารถเปลี่ยนเป็นภาพได้ ตัวเลขมากเท่ากับส่วนขาว ตัวเลขน้อยเท่ากับส่วนดำ
ตามสัดส่วนกันไป
Image Sensor ซึ่งภายในประกอบด้วย Photosite ขนาดเล็กจำนวนมาก จะรับรู้แต่ปริมาณแสงที่ตกลงบน
Photosite เท่านั้น นั้นคือ Image Sensor มองภาพเป็นขาวดำ แต่ภาพที่เราต้องการเป็นภาพสี จึงต้องมีการใส่
ฟิลเตอร์สีไปหน้า Photosite เพื่อแยกภาพออกเป็นขาวดำของแม่สีต่าง ๆ ฟิลเตอร์ที่ใช้หน้า Photosite จะมี
หลายแบบ เช่น ฟิลเตอร์ RGB ซึ่งเป็นแม่สีในระบบแม่สีบวก หรือฟิลเตอร์ CMY เป็นแม่สีในระบบแม่สีลบ เกือบ
ทั้งหมดใช้แบบ RGB หรืออาจจะใช้ฟิลเตอร์สีใส่หน้าแหล่งกำเนิดแสงหรือหน้าเลนส์ แล้วถ่ายภาพทีละสี
กล้องดิจิตอลส่วนใหญ่จะใช้ฟิลเตอร์หน้าCCD แบบ RGB เพื่อแยกสีของภาพโดยจะมีฟิลเตอร์สีเขียวมากกว่าสี
น้ำเงินและแดง ฟิลเตอร์จะให้แสงที่มีสีเหมือนตัวเองผ่านไปได้ แต่กั้นแสงสีที่ไม่เหมือนตัวเองเอาไว้
Photosite สีแดงจะมองเห็นภาพสี ขาว เหลือง ม่วง แดง และส้ม มองไม่เห็นเขียว น้ำเงิน และฟ้า
Photosite สีเขียวจะมองเห็นภาพสี ขาว เหลือง ส้ม เขียว และฟ้า มองไม่เห็นแดง น้ำเงิน และม่วง
Photosite สีน้ำเงินจะมองเห็นภาพสี ขาว ม่วง ฟ้า น้ำเงิน มองไม่เห็นเขียว เหลือง ส้ม และแดง
Photosite แต่ละตำแหน่งจะให้ข้อมูลเพียงสีเดียวเท่านั้น หรือ 1 ตำแหน่งมี 1 ข้อมูล แต่ภาพสีที่สมบูรณ์จะต้อง
มีข้อมูล 3 สีใน 1 ตำแหน่ง หรือกล่าวได้ว่า ภาพที่ได้จาก Image Sensor แบบ Color Matrix จะมีข้อมูลสีเพียง
1 ใน 3 เท่านั้น ขาดข้อมูลไป 2/3 ส่วนที่ขาดหายไปจึงต้องทำการจำลองข้อมูล หรือ Interpolated
ในปัจจุบันมีการใช้ Image Sensor อยู่ 2 รูปแบบคือ CCD และ CMOS
CCD ชื่อเต็มคือ Charge-Couple Devices ภายในมี Photosite ขนาดเล็กซึ่งไวต่อแสงทำหน้าที่เป็นตัวรับแสง
เมื่อแสงตกลงมาจะเกิดอิเลกตรอนที่ผิวหน้า อิเลกตรอนจะถูกดึงไปที่ Read out register แล้วส่งไปยัง
Amplifier เพื่อขยายสัญญาณ จากนั้นจะถูกส่งไปยัง D/A Converter เพื่อแปลงสัญญาณไฟฟ้าให้เป็นข้อมูล
ดิจิตอล การอ่านสัญญาณไฟฟ้าของ CCD จะอ่านที่ละแถว โดยเริ่มจากแถวที่ใกล้กับ Read out register ก่อน
เมื่ออ่านค่าเสร็จจะมีการลบข้อมูลของแถวนั้นแล้วอ่านของแถวลำดับต่อไป โดยอิเล็กตรอนจะกระโดดข้ามมาที่
ละแถวเพื่อเข้าสู่ Read out Register
ปัญหาของ CCD คือไม่สามารถผลิตในปริมาณมาก ๆ ได้ ต้นทุนสูง และผลิตให้มีขนาดใหญ่ได้ยาก ทำให้ต้น
ทุนการผลิตสูง ราคาของกล้องที่ใช้ CCD จึงสูง โดยเฉพาะ CCD ขนาดใหญ่
CMOS ย่อมาจาก Complementry Metal Oxide Semiconductor ดัดแปลงมาจาก WAFER หรือ FAB ที่ใช้ใน
การผลิตหน่วยความจำและ CPU ของเครื่องคอมพิวเตอร์ เช่น Pentium III ซึ่งมีชิพเล็ก ๆ อยู่ภายในถึง 10
ล้านตัว กระบวนการผลิต CMOS Image Sensor ใช้กระบวนการเดียวกับการผลิต CMOS ของคอมพิวเตอร์ จึง
สามารถผลิตในปริมาณมาก ต้นทุนต่ำกว่า CCD อย่างมาก CMOS แบ่งออกเป็น 2 ชนิดคือ
1. Passive Pixel Sensors
เมื่อ Photositeได้รับแสงและเกิดกระแสไฟฟ้า สัญญาณไฟฟ้าจะถูกส่งออกไปนอก CMOS ทำการขยาย
ส่วนขาวของภาพจะมีแสงมาก ส่วนของ Photosite ที่รับแสงบริเวณนั้นก็จะได้รับแสงมาก เกิดกระแสไฟฟ้ามาก
ส่วนมืดของภาพจะมีแสงน้อย ส่วนของ Photosite ที่ได้รับแสงจากส่วนมืดก็จะเกิดกระแสไฟฟ้าน้อยลงไป ส่วน
ที่แสงปานกลางก็จะเกิดกระแสไฟฟ้าในช่วงกลาง ๆ ตามลำดับ เมื่อกระแสไฟฟ้าถูกเปลี่ยนเป็นตัวเลขโดย D/A
Converter จากตัวเลขนั้นจะสามารถเปลี่ยนเป็นภาพได้ ตัวเลขมากเท่ากับส่วนขาว ตัวเลขน้อยเท่ากับส่วนดำ
ตามสัดส่วนกันไป
Image Sensor ซึ่งภายในประกอบด้วย Photosite ขนาดเล็กจำนวนมาก จะรับรู้แต่ปริมาณแสงที่ตกลงบน
Photosite เท่านั้น นั้นคือ Image Sensor มองภาพเป็นขาวดำ แต่ภาพที่เราต้องการเป็นภาพสี จึงต้องมีการใส่
ฟิลเตอร์สีไปหน้า Photosite เพื่อแยกภาพออกเป็นขาวดำของแม่สีต่าง ๆ ฟิลเตอร์ที่ใช้หน้า Photosite จะมี
หลายแบบ เช่น ฟิลเตอร์ RGB ซึ่งเป็นแม่สีในระบบแม่สีบวก หรือฟิลเตอร์ CMY เป็นแม่สีในระบบแม่สีลบ เกือบ
ทั้งหมดใช้แบบ RGB หรืออาจจะใช้ฟิลเตอร์สีใส่หน้าแหล่งกำเนิดแสงหรือหน้าเลนส์ แล้วถ่ายภาพทีละสี
กล้องดิจิตอลส่วนใหญ่จะใช้ฟิลเตอร์หน้าCCD แบบ RGB เพื่อแยกสีของภาพโดยจะมีฟิลเตอร์สีเขียวมากกว่าสี
น้ำเงินและแดง ฟิลเตอร์จะให้แสงที่มีสีเหมือนตัวเองผ่านไปได้ แต่กั้นแสงสีที่ไม่เหมือนตัวเองเอาไว้
Photosite สีแดงจะมองเห็นภาพสี ขาว เหลือง ม่วง แดง และส้ม มองไม่เห็นเขียว น้ำเงิน และฟ้า
Photosite สีเขียวจะมองเห็นภาพสี ขาว เหลือง ส้ม เขียว และฟ้า มองไม่เห็นแดง น้ำเงิน และม่วง
Photosite สีน้ำเงินจะมองเห็นภาพสี ขาว ม่วง ฟ้า น้ำเงิน มองไม่เห็นเขียว เหลือง ส้ม และแดง
Photosite แต่ละตำแหน่งจะให้ข้อมูลเพียงสีเดียวเท่านั้น หรือ 1 ตำแหน่งมี 1 ข้อมูล แต่ภาพสีที่สมบูรณ์จะต้อง
มีข้อมูล 3 สีใน 1 ตำแหน่ง หรือกล่าวได้ว่า ภาพที่ได้จาก Image Sensor แบบ Color Matrix จะมีข้อมูลสีเพียง
1 ใน 3 เท่านั้น ขาดข้อมูลไป 2/3 ส่วนที่ขาดหายไปจึงต้องทำการจำลองข้อมูล หรือ Interpolated
ในปัจจุบันมีการใช้ Image Sensor อยู่ 2 รูปแบบคือ CCD และ CMOS
CCD ชื่อเต็มคือ Charge-Couple Devices ภายในมี Photosite ขนาดเล็กซึ่งไวต่อแสงทำหน้าที่เป็นตัวรับแสง
เมื่อแสงตกลงมาจะเกิดอิเลกตรอนที่ผิวหน้า อิเลกตรอนจะถูกดึงไปที่ Read out register แล้วส่งไปยัง
Amplifier เพื่อขยายสัญญาณ จากนั้นจะถูกส่งไปยัง D/A Converter เพื่อแปลงสัญญาณไฟฟ้าให้เป็นข้อมูล
ดิจิตอล การอ่านสัญญาณไฟฟ้าของ CCD จะอ่านที่ละแถว โดยเริ่มจากแถวที่ใกล้กับ Read out register ก่อน
เมื่ออ่านค่าเสร็จจะมีการลบข้อมูลของแถวนั้นแล้วอ่านของแถวลำดับต่อไป โดยอิเล็กตรอนจะกระโดดข้ามมาที่
ละแถวเพื่อเข้าสู่ Read out Register
ปัญหาของ CCD คือไม่สามารถผลิตในปริมาณมาก ๆ ได้ ต้นทุนสูง และผลิตให้มีขนาดใหญ่ได้ยาก ทำให้ต้น
ทุนการผลิตสูง ราคาของกล้องที่ใช้ CCD จึงสูง โดยเฉพาะ CCD ขนาดใหญ่
CMOS ย่อมาจาก Complementry Metal Oxide Semiconductor ดัดแปลงมาจาก WAFER หรือ FAB ที่ใช้ใน
การผลิตหน่วยความจำและ CPU ของเครื่องคอมพิวเตอร์ เช่น Pentium III ซึ่งมีชิพเล็ก ๆ อยู่ภายในถึง 10
ล้านตัว กระบวนการผลิต CMOS Image Sensor ใช้กระบวนการเดียวกับการผลิต CMOS ของคอมพิวเตอร์ จึง
สามารถผลิตในปริมาณมาก ต้นทุนต่ำกว่า CCD อย่างมาก CMOS แบ่งออกเป็น 2 ชนิดคือ
1. Passive Pixel Sensors
เมื่อ Photositeได้รับแสงและเกิดกระแสไฟฟ้า สัญญาณไฟฟ้าจะถูกส่งออกไปนอก CMOS ทำการขยาย
ภาพดิจิตอล
โลกของภาพดิจิตอลนับวันจะใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ตาของคนเราแทบจะแยกไม่ออกว่าภาพใดเกิดจากระบบ
ดิจิตอล หรือภาพใดเกิดจากระบบ Silver Halide เพราะความละเอียดของภาพแบบดิจิตอลปัจจุบันสูงมาก
จนสามารถให้โทนสี รายละเอียดที่ปรากฏกับสายตาไม่แตกต่างกัน ยกเว้นแต่ขยายภาพใหญ่มาก ๆ แล้วมอง
ในระยะใกล้เท่านั้นถึงพอจะแยกความแตกต่างออกมาได้
ภาพที่เราเห็นจะแบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ
1. ภาพโทนต่อเนื่อง (Continuous Tone) ได้แก่ ภาพถ่ายทั่วไป ทั้งภาพสไลด์ ภาพอัดขยาย ภาพเขียน
2. ภาพโทนไม่ต่อเนื่อง ( Half-tone ) เป็นภาพที่เกิดจากจุดสีเดียวรวมตัวกัน ซึ่งจุดจะมีขนาดที่แตกต่างกัน
มีรูปร่างที่แตกต่างกัน หรือมีการกระจายแตกต่างกัน เมื่อรวมกันจึงเห็นเป็นภาพโทนต่อเนื่องขึ้นมา ตัวอย่าง
ของภาพชนิดนี้ได้แก่ ภาพจากงานพิมพ์
ภาพในระบบดิจิตอล เป็นภาพในระบบโทนไม่ต่อเนือง หากจะเข้าใจคำว่าภาพดิจิตอล คงต้องเข้าใจที่มาของ
ดิจิตอล อนาล็อค สัญญาณต่อเนื่อง และสัญญาณไม่ต่อเนื่อง
สมมติว่าเรามีกราฟเส้นหนึ่งเป็นกราฟเส้นแบบต่อเนื่องแทน
1. เมื่อเราแปรกราฟเส้นเป็นกราฟแท่งโดยไม่จำกัดความละเอียด เราจะได้กราฟตามแบบที่ 2 และเมื่อเรา
ลากกราฟเส้นตามจุดตัดของกราฟแท่ง เราจะได้กราฟต้นฉบับกลับคืนมา
2. แต่ถ้าเราแปรกราฟเป็นกราฟแท่งโดยแบ่งค่าเป็นขั้น ๆ ความละเอียดเท่ากับ 1 จะได้กราฟตามแบบที่ 3
เมื่อลากกราฟเส้นตามจุดตัดของกราฟแท่งจะได้กราฟเส้นซึ่งแตกต่างจากต้นฉบับค่อนข้างมาก
3. เมื่อแปรกราฟเส้นเป็นกราฟแท่งโดยให้ความละเอียดเท่ากับ 0.25 และแปรเป็นกราฟเส้นกลับคืนมา จะได้
กราฟเส้นที่ดีกว่าในข้อที่ 2 แต่ยังไม่เท่าต้นฉบับ
4. เมื่อแปรกราฟเส้นเป็นกราฟแท่งโดยให้ความละเอียดเท่ากับ 0.01 และแปรกลับมาเป็นกราฟเส้น จะได้
กราฟที่แทบเหมือนต้นฉบับกลับคืนมา
กราฟต่อเนื่องแทนสัญญาณแบบอนาล็อค เมื่อแปรเป็นกราฟแท่ง เปรียบเหมือนการแปรเป็นสัญญาณดิจิตอล
เป็นสัญญาณแบบไม่ต่อเนื่อง หากการแปรค่ามีความละเอียดต่ำ เมื่อแปรเป็นสัญญาณแบบอนาล็อคกลับมา
จะเกิดการผิดเพี้ยนค่อนข้างมาก แต่ถ้าแปรด้วยความละเอียดสูง จะได้สัญญาณอนาล็อคที่เกือบเหมือนต้น
ภาพแบบอนาล็อค หรือภาพโทนต่อเนื่อง เมื่อมีการเปลี่ยนเป็นภาพแบบดิจิตอล หากความละเอียดในการ
แปลงภาพต่ำ เราจะได้ภาพที่ผิดเพี้ยน แต่ถ้าการแปลงภาพมีความละเอียดสูงมาก เราจะได้ภาพแทบไม่แตก
ต่างไปจากภาพอนาล็อคเลย เมื่อภาพแบบอนาล็อคมีความต่อเนื่องดีกว่า ทำไมเราจึงต้องแปลงภาพมาเป็น
ดิจิตอล สาเหตุก็เพราะว่า ภาพในระบบอนาล็อคนั้น ไม่สะดวกในการใช้งานดังที่กล่าวไปแล้วในฉบับก่อน
ทั้งการเสื่อมสภาพ หากแปลงเป็นภาพอนาล็อคมาเป็นภาพแบบดิจิตอลด้วยความละเอียดสูง นอกจากจะ
รักษาคุณภาพไว้เกือบเท่าต้นฉบับแล้ว ภาพแบบดิจิตอลยังมีความคงทน เพราะเป็นข้อมูล ไม่มีการเสื่อม
สามารถก็อบปี้กี่ครั้งก็ได้โดยภาพไม่เปลี่ยนแปลงไปจากต้นฉบับ เมื่อจะนำไปใช้งาน เราสามารถแปลงข้อมูล
ดิจิตอลกลับมาเป็นอนาล็อคอีกที
ดิจิตอล หรือภาพใดเกิดจากระบบ Silver Halide เพราะความละเอียดของภาพแบบดิจิตอลปัจจุบันสูงมาก
จนสามารถให้โทนสี รายละเอียดที่ปรากฏกับสายตาไม่แตกต่างกัน ยกเว้นแต่ขยายภาพใหญ่มาก ๆ แล้วมอง
ในระยะใกล้เท่านั้นถึงพอจะแยกความแตกต่างออกมาได้
ภาพที่เราเห็นจะแบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ
1. ภาพโทนต่อเนื่อง (Continuous Tone) ได้แก่ ภาพถ่ายทั่วไป ทั้งภาพสไลด์ ภาพอัดขยาย ภาพเขียน
2. ภาพโทนไม่ต่อเนื่อง ( Half-tone ) เป็นภาพที่เกิดจากจุดสีเดียวรวมตัวกัน ซึ่งจุดจะมีขนาดที่แตกต่างกัน
มีรูปร่างที่แตกต่างกัน หรือมีการกระจายแตกต่างกัน เมื่อรวมกันจึงเห็นเป็นภาพโทนต่อเนื่องขึ้นมา ตัวอย่าง
ของภาพชนิดนี้ได้แก่ ภาพจากงานพิมพ์
ภาพในระบบดิจิตอล เป็นภาพในระบบโทนไม่ต่อเนือง หากจะเข้าใจคำว่าภาพดิจิตอล คงต้องเข้าใจที่มาของ
ดิจิตอล อนาล็อค สัญญาณต่อเนื่อง และสัญญาณไม่ต่อเนื่อง
สมมติว่าเรามีกราฟเส้นหนึ่งเป็นกราฟเส้นแบบต่อเนื่องแทน
1. เมื่อเราแปรกราฟเส้นเป็นกราฟแท่งโดยไม่จำกัดความละเอียด เราจะได้กราฟตามแบบที่ 2 และเมื่อเรา
ลากกราฟเส้นตามจุดตัดของกราฟแท่ง เราจะได้กราฟต้นฉบับกลับคืนมา
2. แต่ถ้าเราแปรกราฟเป็นกราฟแท่งโดยแบ่งค่าเป็นขั้น ๆ ความละเอียดเท่ากับ 1 จะได้กราฟตามแบบที่ 3
เมื่อลากกราฟเส้นตามจุดตัดของกราฟแท่งจะได้กราฟเส้นซึ่งแตกต่างจากต้นฉบับค่อนข้างมาก
3. เมื่อแปรกราฟเส้นเป็นกราฟแท่งโดยให้ความละเอียดเท่ากับ 0.25 และแปรเป็นกราฟเส้นกลับคืนมา จะได้
กราฟเส้นที่ดีกว่าในข้อที่ 2 แต่ยังไม่เท่าต้นฉบับ
4. เมื่อแปรกราฟเส้นเป็นกราฟแท่งโดยให้ความละเอียดเท่ากับ 0.01 และแปรกลับมาเป็นกราฟเส้น จะได้
กราฟที่แทบเหมือนต้นฉบับกลับคืนมา
กราฟต่อเนื่องแทนสัญญาณแบบอนาล็อค เมื่อแปรเป็นกราฟแท่ง เปรียบเหมือนการแปรเป็นสัญญาณดิจิตอล
เป็นสัญญาณแบบไม่ต่อเนื่อง หากการแปรค่ามีความละเอียดต่ำ เมื่อแปรเป็นสัญญาณแบบอนาล็อคกลับมา
จะเกิดการผิดเพี้ยนค่อนข้างมาก แต่ถ้าแปรด้วยความละเอียดสูง จะได้สัญญาณอนาล็อคที่เกือบเหมือนต้น
ภาพแบบอนาล็อค หรือภาพโทนต่อเนื่อง เมื่อมีการเปลี่ยนเป็นภาพแบบดิจิตอล หากความละเอียดในการ
แปลงภาพต่ำ เราจะได้ภาพที่ผิดเพี้ยน แต่ถ้าการแปลงภาพมีความละเอียดสูงมาก เราจะได้ภาพแทบไม่แตก
ต่างไปจากภาพอนาล็อคเลย เมื่อภาพแบบอนาล็อคมีความต่อเนื่องดีกว่า ทำไมเราจึงต้องแปลงภาพมาเป็น
ดิจิตอล สาเหตุก็เพราะว่า ภาพในระบบอนาล็อคนั้น ไม่สะดวกในการใช้งานดังที่กล่าวไปแล้วในฉบับก่อน
ทั้งการเสื่อมสภาพ หากแปลงเป็นภาพอนาล็อคมาเป็นภาพแบบดิจิตอลด้วยความละเอียดสูง นอกจากจะ
รักษาคุณภาพไว้เกือบเท่าต้นฉบับแล้ว ภาพแบบดิจิตอลยังมีความคงทน เพราะเป็นข้อมูล ไม่มีการเสื่อม
สามารถก็อบปี้กี่ครั้งก็ได้โดยภาพไม่เปลี่ยนแปลงไปจากต้นฉบับ เมื่อจะนำไปใช้งาน เราสามารถแปลงข้อมูล
ดิจิตอลกลับมาเป็นอนาล็อคอีกที
การถ่ายภาพด้วยกล้องดิจิตอล
ถึงขณะนี้ คงต้องยอมรับว่า กล้องถ่ายภาพแบบดิจิตอลเข้ามามีบทบาทในวงการถ่ายภาพอย่างมาก และยากที่
จะหลีกเลี่ยงได้ ซึ่งหากดูการเติบโตของยอดขายกล้องชนิดนี้ มีอัตราการเติบโตมากขึ้นกว่าเท่าตัวต่อเนื่องกัน
มาเป็นเวลาหลายปี และมีแนวโน้มที่จะคงอัตราการเติบโตทั้งในด้านของมูลค่าและจำนวนต่อไปเรื่อยๆ ต่อเนื่อง
อีกหลายปีในอนาคต หากสังเกตให้ดีจะพบว่า กล้องถ่ายภาพที่ใช้ฟิล์มมีรุ่นใหม่ ๆ ออกสู่ตลาดน้อยมาก จะมีก็
เป็นรุ่นราคาปานกลางหรือราคาถูกสำหรับมือสมัครเล่นทั่วไป แต่ในส่วนของกล้องรุ่นสูง ๆ ราคาแพง จะพัฒนา
เป็นกล้องดิจิตอลเสียเป็นส่วนใหญ่ รวมไปถึงกล้องดิจิตอลแบบคอมแพคที่ออกมาสู่ตลาดจำนวนมากก็เป็น
กล้องดิจิตอลด้วยเช่นกัน ประมาณว่า 80% ของกล้องรุ่นใหม่ ๆ ที่ออกสู่ตลาดเป็นกล้องดิจิตอลแทบทั้งสิ้น
หากไปดูในวงการถ่ายภาพอาชีพ (Commercial Studio) นักถ่ายภาพสารคดี นักถ่ายภาพข่าว งานถ่ายภาพทาง
อากาศ ถ่ายภาพทางวิทยาศาสตร์ ถ่ายภาพตกแต่งภายใน ส่วนใหญ่จะใช้กล้องดิจิตอลกันแล้ว แม้ว่ากล้องจะมี
ราคาแพง แต่ก็คุ้มค่ากับการใช้งาน และในเวปบอร์ดที่มีตอบปัญหาเกี่ยวกับการถ่ายภาพ มีการถามถึงเรื่องกล้อง
ดิจิตอลกันมากขึ้นอย่างมาก
จากแนวโน้นเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า ตลาดถ่ายภาพในอนาคตจะเป็นแบบดิจิตอลอย่างแน่นอนในเวลาอีกไม่นาน
หันมาดูตลาดการถ่ายภาพของเมืองไทย แม้ว่าส่วนใหญ่จะยังคงเป็นกล้องที่ใช้ฟิล์ม เนื่องจากประเทศเรายังมี
คอมพิวเตอร์ใช้งานกันไม่มากเหมือนประเทศที่พัฒนาแล้ว แต่แนวโน้มการเติบโตตรงนี้ก็สูงมาก ๆ โดยเฉพาะ
กลุ่มนักถ่ายภาพที่มีรายได้ค่อนข้างดี มักจะเลือกซื้อกล้องดิจิตอลแบบคอมแพคมาใช้งานแทนกล้องคอมแพคที่
ตัวเองมีอยู่ ส่วนหนึ่งเป็นสมัยนิยม ส่วนหนึ่งก็เพราะความสะดวกในการใช้งาน สามารถเห็นภาพได้ทันที
สามารถนำไปปรับแต่งได้หลากหลาย ฯลฯ
มีบุคคลจำนวนมาทีไม่เชื่อว่ากล้องดิจิตอลจะเข้ามาแทนที่กล้องใช้ฟิล์ม เหมือนที่กล้อง AF เคยเข้ามาแทนที่
กล้อง MF หรือกล้อง 135-เข้ามาแทนที่กล้อง 120 ในอดีต แต่ปัจจุบัน คนเหล่านั้นก็มีกล้องดิจิตอลใช้งานเรียบ
ร้อยแล้ว และต่างยอมรับในความสะดวกที่ได้รับจากการใช้กล้องดิจิตอล แม้ว่าคุณภาพของกล้องดิจิตอลจะยัง
ไม่สามารถเทียบเท่ากับกล้องที่ใช้ฟิล์มได้ในราคาที่เท่าเทียมกัน แต่ถ้าไม่ได้อัดขยายภาพใหญ่มากจนเกินไป
กล้องใช้ฟิล์มก็ไม่ได้มีคุณภาพเหนือกว่ากล้องดิจิตอลแต่อย่างไร
การใช้กล้องดิจิตอลมีความแตกต่างไปจากกล้องใช้ฟิล์มอยู่บ้าง โดยเฉพาะการเข้าไปเกี่ยวเนื่องกับ
คอมพิวเตอร์ การรู้จักวิธีการใช้งานที่ถูกต้องเหมาะสม รู้จักจุดดีจุดด้อยของกล้องดิจิตอล จะทำให้เราสามารถใช้
กล้องดิจิตอลได้เต็มที่ และได้คุณภาพไม่ต่างไปจากกล้องที่ใช้ฟิล์มมากนัก
จะหลีกเลี่ยงได้ ซึ่งหากดูการเติบโตของยอดขายกล้องชนิดนี้ มีอัตราการเติบโตมากขึ้นกว่าเท่าตัวต่อเนื่องกัน
มาเป็นเวลาหลายปี และมีแนวโน้มที่จะคงอัตราการเติบโตทั้งในด้านของมูลค่าและจำนวนต่อไปเรื่อยๆ ต่อเนื่อง
อีกหลายปีในอนาคต หากสังเกตให้ดีจะพบว่า กล้องถ่ายภาพที่ใช้ฟิล์มมีรุ่นใหม่ ๆ ออกสู่ตลาดน้อยมาก จะมีก็
เป็นรุ่นราคาปานกลางหรือราคาถูกสำหรับมือสมัครเล่นทั่วไป แต่ในส่วนของกล้องรุ่นสูง ๆ ราคาแพง จะพัฒนา
เป็นกล้องดิจิตอลเสียเป็นส่วนใหญ่ รวมไปถึงกล้องดิจิตอลแบบคอมแพคที่ออกมาสู่ตลาดจำนวนมากก็เป็น
กล้องดิจิตอลด้วยเช่นกัน ประมาณว่า 80% ของกล้องรุ่นใหม่ ๆ ที่ออกสู่ตลาดเป็นกล้องดิจิตอลแทบทั้งสิ้น
หากไปดูในวงการถ่ายภาพอาชีพ (Commercial Studio) นักถ่ายภาพสารคดี นักถ่ายภาพข่าว งานถ่ายภาพทาง
อากาศ ถ่ายภาพทางวิทยาศาสตร์ ถ่ายภาพตกแต่งภายใน ส่วนใหญ่จะใช้กล้องดิจิตอลกันแล้ว แม้ว่ากล้องจะมี
ราคาแพง แต่ก็คุ้มค่ากับการใช้งาน และในเวปบอร์ดที่มีตอบปัญหาเกี่ยวกับการถ่ายภาพ มีการถามถึงเรื่องกล้อง
ดิจิตอลกันมากขึ้นอย่างมาก
จากแนวโน้นเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า ตลาดถ่ายภาพในอนาคตจะเป็นแบบดิจิตอลอย่างแน่นอนในเวลาอีกไม่นาน
หันมาดูตลาดการถ่ายภาพของเมืองไทย แม้ว่าส่วนใหญ่จะยังคงเป็นกล้องที่ใช้ฟิล์ม เนื่องจากประเทศเรายังมี
คอมพิวเตอร์ใช้งานกันไม่มากเหมือนประเทศที่พัฒนาแล้ว แต่แนวโน้มการเติบโตตรงนี้ก็สูงมาก ๆ โดยเฉพาะ
กลุ่มนักถ่ายภาพที่มีรายได้ค่อนข้างดี มักจะเลือกซื้อกล้องดิจิตอลแบบคอมแพคมาใช้งานแทนกล้องคอมแพคที่
ตัวเองมีอยู่ ส่วนหนึ่งเป็นสมัยนิยม ส่วนหนึ่งก็เพราะความสะดวกในการใช้งาน สามารถเห็นภาพได้ทันที
สามารถนำไปปรับแต่งได้หลากหลาย ฯลฯ
มีบุคคลจำนวนมาทีไม่เชื่อว่ากล้องดิจิตอลจะเข้ามาแทนที่กล้องใช้ฟิล์ม เหมือนที่กล้อง AF เคยเข้ามาแทนที่
กล้อง MF หรือกล้อง 135-เข้ามาแทนที่กล้อง 120 ในอดีต แต่ปัจจุบัน คนเหล่านั้นก็มีกล้องดิจิตอลใช้งานเรียบ
ร้อยแล้ว และต่างยอมรับในความสะดวกที่ได้รับจากการใช้กล้องดิจิตอล แม้ว่าคุณภาพของกล้องดิจิตอลจะยัง
ไม่สามารถเทียบเท่ากับกล้องที่ใช้ฟิล์มได้ในราคาที่เท่าเทียมกัน แต่ถ้าไม่ได้อัดขยายภาพใหญ่มากจนเกินไป
กล้องใช้ฟิล์มก็ไม่ได้มีคุณภาพเหนือกว่ากล้องดิจิตอลแต่อย่างไร
การใช้กล้องดิจิตอลมีความแตกต่างไปจากกล้องใช้ฟิล์มอยู่บ้าง โดยเฉพาะการเข้าไปเกี่ยวเนื่องกับ
คอมพิวเตอร์ การรู้จักวิธีการใช้งานที่ถูกต้องเหมาะสม รู้จักจุดดีจุดด้อยของกล้องดิจิตอล จะทำให้เราสามารถใช้
กล้องดิจิตอลได้เต็มที่ และได้คุณภาพไม่ต่างไปจากกล้องที่ใช้ฟิล์มมากนัก
วันพฤหัสบดีที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2551
Understanding Arab Culture
Small Wars Journal
www.smallwarsjournal.com
Understanding Arab Culture
Lazar Berman
“But why should honor outlive honesty?” Shakespeare, Othello.
“Truly your blood, your property, and your honor are inviolable.” Muhammad, Saheeh Al Bukhari, # 1739.
The North was burning. It was the summer of 2006, and I was a young lieutenant in the newest company of recruits in the Bedouin Scout Battalion 585. Our soldiers had been inducted four months earlier, and the company staff was involved in a two-day workshop on the coast of Netanya after successfully guiding the soldiers through basic training. The workshop was run by two women, organizational consultants brought in from the civilian sector. I sat astounded. The other commanders were deliberately misrepresenting the situation in the company. I struggled to understand why they were unwilling to face our problems and improve themselves and their soldiers. The answer became clear to me as the workshop progressed, and has served me as a paradigm for understanding Arab culture.
The 585 is the only unit of its kind in Western militaries. Its soldiers come almost exclusively from Israel’s Arab communities. The majority of soldiers and almost all of the officers’ corps come from Israel’s sizeable Bedouin minority. There is a large number of Muslim Arabs who are not Bedouin, called Felahim, as well several Christian Arabs. The only non-Arabs are the occasional Circassian, and Jewish officers transferred in to fill command positions when the battalion lacks the manpower to do so.
I was the only Jew in my company. Upon completing the eight month Officers School in February 2006, I requested a position in the 585. I had done my basic training on the same base as their recruits, and had several Bedouin friends from various courses we had completed together. I admired the battalion’s singular mission and its soldiers’ bravery, and I saw an opportunity to discover a new facet of Israeli society while instructing young Arab Israelis who had volunteered for service. Naïve, maybe, but to me this was real Zionism.
I consider myself a believing Westerner- that is, I believe in most Western ideals and modes of thought. I was educated with these values, and I brought them with me to the army and to the workshop. For me, this was a rare chance to air my platoon's shortcomings and receive the views of my peers in the company staff. In my mind, an honest and sometimes emotional confrontation of our miscalculations as commanders was about to unfold, resulting in a refreshing gust in our sails as we readied ourselves to take our soldiers through three grueling summer months of advanced training- unless our efforts were needed on one of the Second Lebanon War's two
fronts. This is what the workshop intended. As we came across issues where we as commanders had erred, I eagerly offered a harsh criticism of my own conduct, and diplomatically but firmly commented on that of others. I was the only one doing so. The other commanders, almost all Bedouin save a Muslim and Christian Arab, painted a rosier picture. They took every pain to convince the consultants that there was not a single problem in the company. Their typical response was a smile, and an assertion that things were going smoothly.
They could not have been farther from the truth. We were presiding over a company that had begun a dangerous spiral downward after a strong start to basic training. Our soldiers fought each other, stole from the battalion canteen, and went AWOL at a much higher rate than soldiers in regular IDF infantry companies. Some of those problems undoubtedly were the inevitable result of the battalion's noble efforts to attract at-risk Bedouin and Arabs to the army in order to integrate them into Israeli society. But the majority of these norms stemmed from laziness and lack of personal example on the part of the commanders, from the squad commanders all the way to the Company CO. The staff made no effort to confront honestly any of these problems. Their goal was to make a good impression on these two civilians for the two days, without even giving a minute's thought to the potential benefits of confronting ourselves as fallible commanders. In my mind, these two consultants were never going to see us again, so there was no reason why I should care what they thought of me as a commander. And I was willing to put aside their lack of qualification to critique combat officers. I saw a time for valuable reflection and emotional baring, crucial to our success and to that of our infantrymen. For me, the desired result was an improved staff; for the others, the aim was to present a picture as positive as possible.
The consultants were ignorant of the dynamic in the group. As a result, their conclusion was that my platoon was the weaker of the two, and that I was overly critical of a company that was progressing smoothly. By the end, it became clear to me what larger cultural difference was driving commanders in the IDF to promote themselves at the direct expense of their subordinates.
What had the consultants failed to comprehend? Nothing less than the dominant feature of Arab society and politics- the honor/shame culture. It is not an issue that the consultants were willing to explore and unlikely they even considered, but dealing with it honestly provides a clear and tangible case study for the larger cultural context that is responsible for the state of the Middle East today.
In this culture, at its most basic, a man must strive to maintain his honor at all costs. He must fight, even lie or kill, to protect his honor and that of his family. Conversely, when a man fails to protect his honor, he is shamed. He may regain his honor by vengeance against those who shamed him, often through bloodshed.
It is counterintuitive that the feared and despised 'humiliator' of the Arab world, the Israel Defense Force, would contain a useful case-study for that society’s dominant cultural factor. I bring this to light not to belittle a fine combat battalion whose soldiers have performed bravely in one of the most dangerous theaters in the world. After the outbreak of the second intifada, the Bedouin Scouts lived in their APCs for weeks at a time on the sandy, hundred-yard-wide road between the Egyptian and Palestinian Rafiah as they defended the Philadelphi Route. They have
suffered heavy losses during the fighting since 2000, including the destruction of their outpost JVT by explosives packed into a tunnel. They managed to kill two of the attackers involved in the kidnapping of Gilad Shalit, in the event that initiated that summer's hostilities. The battalion commander and most of the company commanders are rising stars in the army, and their drive to find and obliterate the enemy has led them to celebrated battlefield successes. The unit serves a crucial social role as well, absorbing into its ranks troubled young Bedouin who would turn to a life of smuggling and petty crime without the structure, Israeli identity, and education they receive from the army. The fact that the honor/shame model applies to the battalion underscores its pervasiveness in Arab societies, even those who ally with Zionism.
Further, the honor/shame model is not exclusively a negative social factor. The Arabs in the Battalion are largely driven by a desire to reap the personal and familial honor that successful military service brings. Military culture, including that of the West, is largely based on its own honor/shame dynamic. The Marine Corps’ motto, “Death before Dishonor”, is a resounding statement of military honor/shame mentality. Pursuit of honor drives individuals to work for ideas larger than themselves, often at the expense of personal material gain. It can bind families and nations together around zealously guarded identities. The danger arises when the honor/shame model is misunderstood or ignored- as much a problem in the West today as it was on that summer afternoon in Netanya.
The Workshop as a Paradigm
My experience at the workshop was a result of the misunderstanding of societal differences between the West and the Arab world, and as such it serves as a poignant paradigm of the dysfunctional intersection of these two value systems in today's world. I, as a product of Western education, was willing- no, eager- to air my shortcomings with the faith that in dealing with them in an open setting I would emerge a better officer. The more open I was, the more willing to confront and blame myself, the more effective the workshop would be. The ultimate virtue was self-criticism- the rawer, the better.
The same value system holds for the West. One who criticizes oneself, or better yet, his country, is beyond moral reproach. Israelis, especially through their media, are consummate self-criticizers. Israel’s ability to look herself in the eye unflinchingly and point to her own weaknesses is certainly one of her great strengths. The turnaround in the military leadership after the Second Lebanon War, from Chief of Staff Dan Halutz to Division Commanders such as Brigadier-General Gal Hirsch, was stunningly quick and comprehensive. Israelis sometimes take their self-criticisms to extremes, willing to risk damaging morale in the time of war in the belief that this is ultimate form of patriotism. Groups like B'tselem and Machsom Watch provide endless ammunition to anti-Zionists with their need to uncover moral failings in the troops watching over them. These negative results are trumped by the feeling of moral elevation their self-criticism provides. The Bedouin commanders operated under an entirely different set of values. To openly admit shortcomings in front of two strangers- two women!- was unthinkable. It did not matter that by refusing to deal with serious issues in the company they were failing as commanders. The
potential benefit that their soldiers would reap from an honest discussion was never a factor. Their overriding concern was the defense of their honor. The only problems they were willing to point out were ones in my platoon, issues I had previously voiced.
So it is in the Arab world. Arab society, as expressed through media, authors, and government, is largely unwilling to engage in introspective criticism. Even Sheikh Hassan Nasrallah acknowledged this reality. In his praise for Israel’s Winograd Commission Interim report in the aftermath of the Second Lebanon War, Nasrallah stated that, “I find it hard to believe that such a committee would be established in any Arab country.”1 Rather than deal with growing fanaticism or appalling literacy rates, Arab voices blame the West, specifically America and Israel. Better to leave Palestinians in wretched camps for sixty years, reason Arab leaders, than to be shamed into accepting the existence of a Jewish state by absorbing them into Arab countries. With the Bedouin commanders as with the Arab world, the defense of one's honor is vastly more important than honesty or self-improvement. Francois de la Rouchefoucauld’s maxim, “Great men’s honor ought always to be measured by the methods made use of in obtaining it”, applies only to Western society. If, in the Arab world, sooner the honor of the elite than the dignity of the people, then, in my company, sooner the honor of the commanders than the quality of the soldiers. The two consultants grossly misunderstood the company, and therefore came to the erroneous conclusion that while the company was strong and well-managed, it was my platoon that contained all of the problems. There are three possible explanations for this conclusion. First, they did not understand the honor/shame society and its effect on the Bedouins' conduct in the workshop. Second, any echoes of discord that they may have perceived were quickly discarded by the attitude of "They are different. Who am I, a Westerner, to criticize their expression of cultural norms?” Finally, it is possible that one of the consultants did indeed understand that in defense of their honor the Bedouin commanders were being dishonest, and she even deemed herself worthy of indicating this to them. She was stopped in the end by the fear of their reaction if she spoke about it publicly and thereby shamed them. Better to preside over a flawed workshop than to deal with the professional consequences of offending the entire Bedouin company.
The Western media and a large portion of the public significantly misread the Middle East for the same reasons. The majority of Western opinion-makers are so culturally egocentric that they are unable to comprehend that people around the world do not operate according to the same sets of rules, that every people does not think the same. And our logic seems to run along the following lines: If “we” are reasonable people who believe in the goodness of all people and wish to work out conflict through verbal resolution, how can we not assume that the enemy is the same?
Another group feels that it has no right to criticize another people, especially a ‘non-white’ one. It feels that this would be arrogant and would invoke progressive culture’s great taboo, colonialism. What could be a more deplorable example of Western imperialism than to assume that “we” are morally superior to “them”? And yet, when the media assume this attitude, as did
1 JPost.Com Staff, “Nasrallah Praises Winograd Committee,” Jeusalem Post Online, May 12, 2007. r
my company’s evaluators, they come to mistaken conclusions about the nature of “reality”, and in so reporting back, they are simply failing in their mission of accurate investigation and impartial evaluation of the evidence.
And there is a small but growing number of people, especially in Europe, who understand the Honor/Shame society and its consequences when it comes into contact with the West, but are too intimidated to speak about it. They are fearful either of direct, often violent, retribution from those they have dishonored or ostracism by fellow 'progressive' westerners. The Western media is rendered as incapable of understanding the Middle East as those two women at the workshop.
Shame vs. Guilt
I was willing to have my leadership publicly criticized because I would have felt guilt at refraining from a process that would lead me to become a better officer. Guilt is a personal matter; it involves primarily answering one’s conscience. It stems from knowing that one failed to fulfill one’s personal obligations to live and act a certain way. To not address issues in my platoon because of my own pride would have been a violation of the principles to which I am bound.
The Bedouin commanders were concerned with avoiding shame. Honor and shame are always in the eyes of others. Concern with shame does not precipitate guilt’s private reckoning. The workshop’s focus on public analysis and criticism guaranteed its failure for our unit.
The West seeks to avoid guilt, the Arab world shame. Whereas shame requires a witness; guilt is a private emotion. Being whole with one’s actions is paramount to public honor. The elevation of conscience over honor is elucidated by Michel de Montaigne: “Any person of honor chooses rather to lose his honor than to lose his conscience.” Western honor is contingent upon following one’s conscience, and not on eluding shame.
The Strongman Model
In order to truly grasp Arab honor/shame society, one must explore the often overlooked ‘Strongman Model’. In Arab society, the man who is given the most honor, expressed in obedience and deference, is the strongman. He can be a family patriarch, a religious leader, or a well-connected businessman. Less influential men strive to show publicly their submission to this strongman, and try to get as close to him as possible. They want to be ‘close to the plate’, as the Hebrew expression goes. Men in Arab society seek out the strongman, and as long as he is seen as the dominant figure, he is accorded the respect and obedience of those around him. As soon as he is shamed, or replaced by someone regarded as more powerful, the deposed strongman will quickly lose his circle, and his honor.
We have seen this phenomenon in the Middle East numerous times. When Israel rolled into the West Bank in 1967, Arab children ran alongside the tanks yelling, “Shalom, Shalom!”. Israel was the new boss in town. In the years after the conquest of the West Bank from Jordan and the Gaza Strip from Egypt, common Palestinians saw Israel as the new strongman. Their leaders made efforts to cooperate with the Israelis and to get close to the Israeli plate. When Israel has shown weakness, they are no longer seen as the strongman. When Ehud Barak pulled out of
Lebanon in May 2000, Arabs saw Israel as vulnerable. Arafat unleashed his violent campaign a few months later. In the Middle East, weakness is suicide.
In the aftermath of the Arab countries’ embarrassing defeat in the 1948 war, humiliated Arab leaders, once strongmen, experienced the fatal fall from honor. As Michael Oren writes in “Six Days of War”:
Husni Za’im was barely six months in power before being overthrown and executed…Next was ‘Abdallah, felled by a Palestinian bullet outside Jerusalem’s Al-Aqsa mosque in July, 1951, while his grandson and later successor, Hussein, looked on. Iraq’s Hashemite king, Faisal, would be dismembered by a savage Baghdad mob in 1958…Egypt’s turn came in July 1952 with Faruq’s ouster by a clique of self-styled Free Officers under General Muhammad Naguib. Within a year, Naguib himself was deposed by the true strongman behind the regime, the inspired and purportedly more moderate colonel, Gamal Abdel Nasser.2
American forces, through display of force and unwavering commitment, utilized the strongman model. They replaced the Taliban and dislodged Osama bin Laden, who very quickly went from revered icons of Islamic resistance and pride to shamed agitators causing more trouble than good. Daniel Pipes writes of bin Laden’s unparalleled stature across the Muslim world in the aftermath of the September 11th attacks. In the streets of the Philippines, Bangladesh, and Pakistan, thousands of protesters marched, singing his praises. In September and October of 2001, it was almost impossible to find a Muslim politician who was willing to condemn bin Laden. As of October 15, 2001, “the only Islamic scholar in Egypt who unreservedly condemned the September 11th suicide operations admitted that he is completely isolated.”3
The situation changed rapidly a month into the Allied campaign against the Taliban. Muslims saw the unequivocal power of American military might, and turned away from bin Laden and the Taliban. On October 8th, the Ayub Stadium in Pakistan held 10,000 demonstrators who shouted with joy as Islamic clerics called for Jihad against the West. One month later, with the American campaign against the Taliban at its height, barely 500 people attended the Friday rally. Bin Laden’s honor waned with each mile of rocky desert the Allies took from the Taliban. Arab media began attacking bin Laden not on strategic terms, but on the same religious standards by which they had found him so heroic only weeks before. There were even commentators who suggested that bin Laden was part of a Jewish plot to smear Islam. “If world Zionism had spent billions of dollars to tarnish the image of Islam, it will not accomplish what the terrorists have done with their actions and words,” writes Nabil Luka Bibawi in Al-Ahram.4 Bin Laden went from extolled to mocked as the Muslim world perceived him as weak; the United States moved in the opposite direction, her military power casting off the image of feeble victim that she had built up over the previous two decades and allowing her to become the regional strongman.
The images of Iraqi men beating statues of Saddam Hussein with their shoes in the spring of 2003 remain vivid in the memory of Americans. Those men understood that the old strongman, Hussein, had been deposed and that the United States Army had replaced him in Iraq. Iraqis
2 Michael B. Oren, Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East (New York: Oxford University Press, 2002), 7.
3 Daniel Pipes, “A New Round of Anger and Humiliation: Islam after 9/11,” in The Compendium: A Critical Analysis of the ArabIsraeli Conlict July 2000-July 2002, ed. George D. Hanus (Chicago: Gravitas Media, 2002), 91.
4 Ibid, 93. - f
strived to outdo each other in publicly displaying their disdain for the fallen ruler. The troubles that the Allies have encountered in their efforts to bring tribal strongmen to their side stem from uncertainty among the Iraqis whether the insurgents or the Americans are truly in charge.
There is a ritualistic aspect to the display of deference to a strongman. I experienced the same model in my time in the 585. Initially, I was struck by the Bedouin soldiers’ discipline and deference to me. I was used to the attitude of the average Israeli recruit, who acts as if he is doing his commander a favor if he stands at attention. My Bedouin soldiers would stumble over each other in their attempts to carry out my commands. Though such contact is prohibited during basic training, on several occasions recruits tried to bring me a pitcher of cold drinking water in the mess hall while I ate my lunch.
The soldiers’ parents especially treated me like a strongman. On my periodic visits to soldiers’ homes, I was accorded respect beyond the famous standards of Arab hospitality. The entire extended family would be seated in front of me, as the soldier’s father and uncles took the choice spots by my side. They would relentlessly bring me food and drink, and would spend the first hour singing their son’s praises. After having done their duty in honoring me, they would move on to the request. Almost always they wanted to know if I would send their son to become an officer, a development that would bring great honor to the family. Male relatives became a useful tool in keeping problematic soldiers in line. A phone call to a father would result in twenty minutes of contrite apology for his son’s behavior, followed by a promise that he would solve the problem. Inevitably, the son would return to the base from a weekend leave quiet and ashamed of his past miscues.
The strongman model contains an inbuilt recipe for inter-familial or inter-racial violence. There is only room for a limited number of people close to the plate. If one clan or sect manages to secure a place near the strongman, then another group is shut out. This leads to Arabs fighting each other for their piece of a zero-sum pie. My company was far from homogenous. The main split was between Bedouin and ‘Felahim’, or Arabs from the cities. Their rivalry goes back well into Ottoman times. The Bedouin themselves split into northern and southern clans. The northern Bedouin tend to be more educated and live in modern villages. Those in the south who have not moved to new Bedouin cities still live a semi-nomadic existence, complete with multiple wives and marriage between first cousins. The company’s other platoon commander, a Bedouin from the north, was an extremely reasonable and sweet individual in addition to being a ruthlessly effective commander. I had never heard any expression of prejudice come from his mouth. However, faced with the possibility of a member of a different ethnic group taking a position of honor, he revealed a very different side. One of his squad commanders, a Felah, was rejected from Officers School. The Bedouin officer smiled and announced to the rest of the staff, “Fine. So we won’t have any Felah officers. All the better.”
Crossing the Honor/Shame Boundary
I was aware of the importance of honor in Arab society, and took care not to offend any recruits or fellow commanders. The famously crude army lingo to which I grew accustomed in the regular infantry units, usually revolving around fabricated trysts by soldiers’ mothers, was absolutely unacceptable in the 585. At the end of the second month of basic training, I had some time to train only the leading soldiers in the company. I had worked them hard all week. I
thought that they deserved an hour to relax in a classroom and ask me questions about the army. Many of them have cousins who serve as I.D.F. trackers, and they wanted to hear about my experience with trackers in the Gaza Strip. I gave several scenarios in which a tracker would be utilized, and told the soldiers that in some situations the army chooses to track with a Belgian Shepherd from Oketz, the canine unit. I said absolutely nothing controversial or offensive. The session continued without incident. I went into that night’s staff meeting with my mind on the next day’s training. To my surprise, the CO demanded to know what was said in my discussion with the soldiers. I was not sure what he was aiming for, so I recounted some of the questions the soldiers had asked.
“I hear you compared trackers to dogs,” he said. “Some soldiers were very offended.”
I gave him the true account of what was said, along with some words about his tendency to listen to soldiers at the expense of his officers, and the issue was forgotten, at least publicly. The soldiers who complained knowingly exaggerated, taking a harmless, factual comment and turning it into an attack on their honor.
There are two lessons from the incident. The first is that unintentionally and unaware, one may offend someone from an honor/shame society simply by using the wrong ‘keyword’. Dogs are considered especially dirty in the Arab world, and it is one of the ultimate insults to be called one. A comment that may seem trivial to Westerners can incite Arab, and many Muslim societies to extreme violence. The film version of Khaled Hosseini’s novel, “The Kite Runner”, has a scene in which the lead character, an 11 year-old boy, is raped. Ahmad Jaan Mahmiidzada, father of the Afghan boy who portrays the victim, fears for his life because of the scene. “My own people from my own tribe will turn against me because of the story. They may cut my throat, they may kill me, they may torture me. Anything could happen to me.”5 Rape brings such powerful shame that a tribe will torture a member for allowing his son to be filmed as a rape victim. Even among some Bedouin tribes in the Negev desert in southern Israel, the honor killing of a daughter or sister is an acceptable, even imperative, means of restoring familial honor.
The second lesson is that dishonest Arab spokesmen may use the honor card as an excuse, as did my soldiers. They saw a chance to win some leeway by inventing an attack on their honor. Those who are aware of Arab honor/shame society but do not think critically are susceptible to falling into this trap.
To Lead by Example
The most important quality in an Israeli officer is personal example. Exemplified by the phrase “Aharai! (After me!)”, the I.D.F. officer is expected to lead his soldiers into battle, and to be the best soldier in the unit. This value is drilled into cadets in Commanders and Officers Courses, and lack of personal example is ample reason for removal from command.
In the first month of basic training in the 585, the company went on a short, 8 kilometer march. This was part of a series of marches that increase in length and difficulty until the 60 kilometer march at the end of basic training. In keeping with “Aharai”, all commanders are expected to complete the march with their soldiers. Since it was a short march, each squad marched
5 Lawrence Van Gelder , “Father Fears Kite Runner”, New York TImes, September 21, 2007, Arts Section.
separately, led by the squad commander. The officers were to accompany their platoons from afar, keeping an eye on the soldiers and squad commanders. We had introduced the soldiers to tear gas that same week, so the march was to be done with gas masks in pouches on their hips.
The march began with nightfall, and I walked along with my platoon. I stayed in the shadows so that they would not see me. To my horror, one of my squad commanders removed his gas mask kit and tossed it into the desert. I retrieved the equipment and confronted him after the march. Forget the disrespect for military equipment, I said to him. How does an I.D.F. commander allow himself to commit such an act in front of his soldiers? I had never seen such disregard for the army’s values in my entire service. He protested, arguing that he had done this march already as a soldier, and therefore did not need to do it again in full gear. The soldiers would understand, he said, and did not expect him to do everything that they did. This transgression was more than I was willing to accept. I lobbied the CO to have the squad commander removed and sent back to Gaza as a private. The CO refused, and did not see the issue as seriously as I did. I should not have been surprised that he did not value personal example, as the CO rose hours after his troops did every morning.
It was an excuse I heard often from the Bedouin staff- “I’ve done mine”. They saw no value in leading by example, and thought that a commander should revel in his position and in his privileges. To them, being a commander does not come with extra responsibility, it comes only with extra honor.
When do we understand?
There are instances in which the West understands the honor/shame culture, and is able to utilize it effectively. When the dynamics of Arab culture are grasped, it is by those in the West who have the most contact with the Arab world. Unfortunately, in today’s world, that is the military. Western militaries heavily involved in fighting Arab armies or militant groups and in swaying the opinion of Arab population, mainly the United States military and the I.D.F., use their knowledge of Arab society to shame their enemies in the eyes of the Arab public. In March 2006, Israeli forces raided Jericho prison to arrest Ahmed Saadat and four other members of the Popular Front for the Liberation of Palestine. They were responsible for the 2001 murder of Israeli minister Rehavam Ze’evi. The I.D.F. paraded the Palestinian prisoners in their underwear before the international media, humiliating them in front of their people. It is possible that the United States used the same tactic with Saddam Hussein, photographing him clad only in his underwear in pictures that the military says were illegally leaked to a British tabloid.
Hassan Nasrallah plays the part of the quintessential strongman- proud, brazen, militarily capable. Israel tried to shame him in the eyes of the Lebanese during the 2006 war in Lebanon. Israeli electronic warfare specialists were able to interrupt Nasrallah’s broadcasts on al-Manar with footage of dead Hezbollah fighters, taunting Nasrallah. The I.A.F. dropped leaflets over Lebanese villages on July 18 reading: “Hassan, what are you afraid of? You are afraid of appearing in public and you broadcast recorded speeches. You fled to your shelter and left your men frightened and exposed in the face of Israel’s power…How long must the people of Lebanon pay for your cowardice?”6
6, SGM. Herbert A. Freidman (Ret.), “Israeli Propaganda Raids on Lebanon”. http://www.psywarrior.com/IsraeliLebanon.html
Occasionally, leaders in the Arab world will also understand and utilize the West’s cultural model. As discussed earlier, in an interview on May 12, 2007, Nasrallah praised Israel for its ability to discuss publicly its mistakes in the war and to remedy the problems immediately. He even spoke of Hezbollah’s own commission, though its proceedings were kept secret.
Unfortunately, the mutual insight into Arab and Western cultures cited here is reached by attempts to vanquish, not to understand. There is no shortage of constructive fora for the two cultures to study what drives the other. Today, the West and the Arab world come into contact in every field. The West, especially its media, must give up its cultural arrogance and preconceptions and view the Arab world as it is. Misunderstanding Arab honor/shame society has negative, potentially disastrous consequences. He who fails to comprehend this paradigm will insult an Arab friend and will be deceived by an Arab enemy. Insisting on universal cultural similarity will not lead to cultural understanding. We respect societal differences by acknowledging them, not by imagining them away. Only by honoring what makes us different can we approach each other as equals.
Lazar Berman is a former Israeli Defense Force lieutenant who served with Bedouin Scout Battalion 585.
SWJ Magazine and Small Wars Journal are published by Small Wars Journal LLC. COPYRIGHT © 2008 by Small Wars Journal LLC. Permission is granted to print single copies for personal, non-commercial use. This work is licensed under a Creative Commons Attribution – Non-Commercial –Share Alike 3.0 License per our Terms of Use. We are in this together. No FACTUAL STATEMENT should be relied upon without further investigation on your part sufficient to satisfy you in your independent judgment that it is true. Contact: comment@smallwarsjournal.com Visit www.smallwarsjournal.com Cover Price: Your call. Support SWJ here.
www.smallwarsjournal.com
Understanding Arab Culture
Lazar Berman
“But why should honor outlive honesty?” Shakespeare, Othello.
“Truly your blood, your property, and your honor are inviolable.” Muhammad, Saheeh Al Bukhari, # 1739.
The North was burning. It was the summer of 2006, and I was a young lieutenant in the newest company of recruits in the Bedouin Scout Battalion 585. Our soldiers had been inducted four months earlier, and the company staff was involved in a two-day workshop on the coast of Netanya after successfully guiding the soldiers through basic training. The workshop was run by two women, organizational consultants brought in from the civilian sector. I sat astounded. The other commanders were deliberately misrepresenting the situation in the company. I struggled to understand why they were unwilling to face our problems and improve themselves and their soldiers. The answer became clear to me as the workshop progressed, and has served me as a paradigm for understanding Arab culture.
The 585 is the only unit of its kind in Western militaries. Its soldiers come almost exclusively from Israel’s Arab communities. The majority of soldiers and almost all of the officers’ corps come from Israel’s sizeable Bedouin minority. There is a large number of Muslim Arabs who are not Bedouin, called Felahim, as well several Christian Arabs. The only non-Arabs are the occasional Circassian, and Jewish officers transferred in to fill command positions when the battalion lacks the manpower to do so.
I was the only Jew in my company. Upon completing the eight month Officers School in February 2006, I requested a position in the 585. I had done my basic training on the same base as their recruits, and had several Bedouin friends from various courses we had completed together. I admired the battalion’s singular mission and its soldiers’ bravery, and I saw an opportunity to discover a new facet of Israeli society while instructing young Arab Israelis who had volunteered for service. Naïve, maybe, but to me this was real Zionism.
I consider myself a believing Westerner- that is, I believe in most Western ideals and modes of thought. I was educated with these values, and I brought them with me to the army and to the workshop. For me, this was a rare chance to air my platoon's shortcomings and receive the views of my peers in the company staff. In my mind, an honest and sometimes emotional confrontation of our miscalculations as commanders was about to unfold, resulting in a refreshing gust in our sails as we readied ourselves to take our soldiers through three grueling summer months of advanced training- unless our efforts were needed on one of the Second Lebanon War's two
fronts. This is what the workshop intended. As we came across issues where we as commanders had erred, I eagerly offered a harsh criticism of my own conduct, and diplomatically but firmly commented on that of others. I was the only one doing so. The other commanders, almost all Bedouin save a Muslim and Christian Arab, painted a rosier picture. They took every pain to convince the consultants that there was not a single problem in the company. Their typical response was a smile, and an assertion that things were going smoothly.
They could not have been farther from the truth. We were presiding over a company that had begun a dangerous spiral downward after a strong start to basic training. Our soldiers fought each other, stole from the battalion canteen, and went AWOL at a much higher rate than soldiers in regular IDF infantry companies. Some of those problems undoubtedly were the inevitable result of the battalion's noble efforts to attract at-risk Bedouin and Arabs to the army in order to integrate them into Israeli society. But the majority of these norms stemmed from laziness and lack of personal example on the part of the commanders, from the squad commanders all the way to the Company CO. The staff made no effort to confront honestly any of these problems. Their goal was to make a good impression on these two civilians for the two days, without even giving a minute's thought to the potential benefits of confronting ourselves as fallible commanders. In my mind, these two consultants were never going to see us again, so there was no reason why I should care what they thought of me as a commander. And I was willing to put aside their lack of qualification to critique combat officers. I saw a time for valuable reflection and emotional baring, crucial to our success and to that of our infantrymen. For me, the desired result was an improved staff; for the others, the aim was to present a picture as positive as possible.
The consultants were ignorant of the dynamic in the group. As a result, their conclusion was that my platoon was the weaker of the two, and that I was overly critical of a company that was progressing smoothly. By the end, it became clear to me what larger cultural difference was driving commanders in the IDF to promote themselves at the direct expense of their subordinates.
What had the consultants failed to comprehend? Nothing less than the dominant feature of Arab society and politics- the honor/shame culture. It is not an issue that the consultants were willing to explore and unlikely they even considered, but dealing with it honestly provides a clear and tangible case study for the larger cultural context that is responsible for the state of the Middle East today.
In this culture, at its most basic, a man must strive to maintain his honor at all costs. He must fight, even lie or kill, to protect his honor and that of his family. Conversely, when a man fails to protect his honor, he is shamed. He may regain his honor by vengeance against those who shamed him, often through bloodshed.
It is counterintuitive that the feared and despised 'humiliator' of the Arab world, the Israel Defense Force, would contain a useful case-study for that society’s dominant cultural factor. I bring this to light not to belittle a fine combat battalion whose soldiers have performed bravely in one of the most dangerous theaters in the world. After the outbreak of the second intifada, the Bedouin Scouts lived in their APCs for weeks at a time on the sandy, hundred-yard-wide road between the Egyptian and Palestinian Rafiah as they defended the Philadelphi Route. They have
suffered heavy losses during the fighting since 2000, including the destruction of their outpost JVT by explosives packed into a tunnel. They managed to kill two of the attackers involved in the kidnapping of Gilad Shalit, in the event that initiated that summer's hostilities. The battalion commander and most of the company commanders are rising stars in the army, and their drive to find and obliterate the enemy has led them to celebrated battlefield successes. The unit serves a crucial social role as well, absorbing into its ranks troubled young Bedouin who would turn to a life of smuggling and petty crime without the structure, Israeli identity, and education they receive from the army. The fact that the honor/shame model applies to the battalion underscores its pervasiveness in Arab societies, even those who ally with Zionism.
Further, the honor/shame model is not exclusively a negative social factor. The Arabs in the Battalion are largely driven by a desire to reap the personal and familial honor that successful military service brings. Military culture, including that of the West, is largely based on its own honor/shame dynamic. The Marine Corps’ motto, “Death before Dishonor”, is a resounding statement of military honor/shame mentality. Pursuit of honor drives individuals to work for ideas larger than themselves, often at the expense of personal material gain. It can bind families and nations together around zealously guarded identities. The danger arises when the honor/shame model is misunderstood or ignored- as much a problem in the West today as it was on that summer afternoon in Netanya.
The Workshop as a Paradigm
My experience at the workshop was a result of the misunderstanding of societal differences between the West and the Arab world, and as such it serves as a poignant paradigm of the dysfunctional intersection of these two value systems in today's world. I, as a product of Western education, was willing- no, eager- to air my shortcomings with the faith that in dealing with them in an open setting I would emerge a better officer. The more open I was, the more willing to confront and blame myself, the more effective the workshop would be. The ultimate virtue was self-criticism- the rawer, the better.
The same value system holds for the West. One who criticizes oneself, or better yet, his country, is beyond moral reproach. Israelis, especially through their media, are consummate self-criticizers. Israel’s ability to look herself in the eye unflinchingly and point to her own weaknesses is certainly one of her great strengths. The turnaround in the military leadership after the Second Lebanon War, from Chief of Staff Dan Halutz to Division Commanders such as Brigadier-General Gal Hirsch, was stunningly quick and comprehensive. Israelis sometimes take their self-criticisms to extremes, willing to risk damaging morale in the time of war in the belief that this is ultimate form of patriotism. Groups like B'tselem and Machsom Watch provide endless ammunition to anti-Zionists with their need to uncover moral failings in the troops watching over them. These negative results are trumped by the feeling of moral elevation their self-criticism provides. The Bedouin commanders operated under an entirely different set of values. To openly admit shortcomings in front of two strangers- two women!- was unthinkable. It did not matter that by refusing to deal with serious issues in the company they were failing as commanders. The
potential benefit that their soldiers would reap from an honest discussion was never a factor. Their overriding concern was the defense of their honor. The only problems they were willing to point out were ones in my platoon, issues I had previously voiced.
So it is in the Arab world. Arab society, as expressed through media, authors, and government, is largely unwilling to engage in introspective criticism. Even Sheikh Hassan Nasrallah acknowledged this reality. In his praise for Israel’s Winograd Commission Interim report in the aftermath of the Second Lebanon War, Nasrallah stated that, “I find it hard to believe that such a committee would be established in any Arab country.”1 Rather than deal with growing fanaticism or appalling literacy rates, Arab voices blame the West, specifically America and Israel. Better to leave Palestinians in wretched camps for sixty years, reason Arab leaders, than to be shamed into accepting the existence of a Jewish state by absorbing them into Arab countries. With the Bedouin commanders as with the Arab world, the defense of one's honor is vastly more important than honesty or self-improvement. Francois de la Rouchefoucauld’s maxim, “Great men’s honor ought always to be measured by the methods made use of in obtaining it”, applies only to Western society. If, in the Arab world, sooner the honor of the elite than the dignity of the people, then, in my company, sooner the honor of the commanders than the quality of the soldiers. The two consultants grossly misunderstood the company, and therefore came to the erroneous conclusion that while the company was strong and well-managed, it was my platoon that contained all of the problems. There are three possible explanations for this conclusion. First, they did not understand the honor/shame society and its effect on the Bedouins' conduct in the workshop. Second, any echoes of discord that they may have perceived were quickly discarded by the attitude of "They are different. Who am I, a Westerner, to criticize their expression of cultural norms?” Finally, it is possible that one of the consultants did indeed understand that in defense of their honor the Bedouin commanders were being dishonest, and she even deemed herself worthy of indicating this to them. She was stopped in the end by the fear of their reaction if she spoke about it publicly and thereby shamed them. Better to preside over a flawed workshop than to deal with the professional consequences of offending the entire Bedouin company.
The Western media and a large portion of the public significantly misread the Middle East for the same reasons. The majority of Western opinion-makers are so culturally egocentric that they are unable to comprehend that people around the world do not operate according to the same sets of rules, that every people does not think the same. And our logic seems to run along the following lines: If “we” are reasonable people who believe in the goodness of all people and wish to work out conflict through verbal resolution, how can we not assume that the enemy is the same?
Another group feels that it has no right to criticize another people, especially a ‘non-white’ one. It feels that this would be arrogant and would invoke progressive culture’s great taboo, colonialism. What could be a more deplorable example of Western imperialism than to assume that “we” are morally superior to “them”? And yet, when the media assume this attitude, as did
1 JPost.Com Staff, “Nasrallah Praises Winograd Committee,” Jeusalem Post Online, May 12, 2007. r
my company’s evaluators, they come to mistaken conclusions about the nature of “reality”, and in so reporting back, they are simply failing in their mission of accurate investigation and impartial evaluation of the evidence.
And there is a small but growing number of people, especially in Europe, who understand the Honor/Shame society and its consequences when it comes into contact with the West, but are too intimidated to speak about it. They are fearful either of direct, often violent, retribution from those they have dishonored or ostracism by fellow 'progressive' westerners. The Western media is rendered as incapable of understanding the Middle East as those two women at the workshop.
Shame vs. Guilt
I was willing to have my leadership publicly criticized because I would have felt guilt at refraining from a process that would lead me to become a better officer. Guilt is a personal matter; it involves primarily answering one’s conscience. It stems from knowing that one failed to fulfill one’s personal obligations to live and act a certain way. To not address issues in my platoon because of my own pride would have been a violation of the principles to which I am bound.
The Bedouin commanders were concerned with avoiding shame. Honor and shame are always in the eyes of others. Concern with shame does not precipitate guilt’s private reckoning. The workshop’s focus on public analysis and criticism guaranteed its failure for our unit.
The West seeks to avoid guilt, the Arab world shame. Whereas shame requires a witness; guilt is a private emotion. Being whole with one’s actions is paramount to public honor. The elevation of conscience over honor is elucidated by Michel de Montaigne: “Any person of honor chooses rather to lose his honor than to lose his conscience.” Western honor is contingent upon following one’s conscience, and not on eluding shame.
The Strongman Model
In order to truly grasp Arab honor/shame society, one must explore the often overlooked ‘Strongman Model’. In Arab society, the man who is given the most honor, expressed in obedience and deference, is the strongman. He can be a family patriarch, a religious leader, or a well-connected businessman. Less influential men strive to show publicly their submission to this strongman, and try to get as close to him as possible. They want to be ‘close to the plate’, as the Hebrew expression goes. Men in Arab society seek out the strongman, and as long as he is seen as the dominant figure, he is accorded the respect and obedience of those around him. As soon as he is shamed, or replaced by someone regarded as more powerful, the deposed strongman will quickly lose his circle, and his honor.
We have seen this phenomenon in the Middle East numerous times. When Israel rolled into the West Bank in 1967, Arab children ran alongside the tanks yelling, “Shalom, Shalom!”. Israel was the new boss in town. In the years after the conquest of the West Bank from Jordan and the Gaza Strip from Egypt, common Palestinians saw Israel as the new strongman. Their leaders made efforts to cooperate with the Israelis and to get close to the Israeli plate. When Israel has shown weakness, they are no longer seen as the strongman. When Ehud Barak pulled out of
Lebanon in May 2000, Arabs saw Israel as vulnerable. Arafat unleashed his violent campaign a few months later. In the Middle East, weakness is suicide.
In the aftermath of the Arab countries’ embarrassing defeat in the 1948 war, humiliated Arab leaders, once strongmen, experienced the fatal fall from honor. As Michael Oren writes in “Six Days of War”:
Husni Za’im was barely six months in power before being overthrown and executed…Next was ‘Abdallah, felled by a Palestinian bullet outside Jerusalem’s Al-Aqsa mosque in July, 1951, while his grandson and later successor, Hussein, looked on. Iraq’s Hashemite king, Faisal, would be dismembered by a savage Baghdad mob in 1958…Egypt’s turn came in July 1952 with Faruq’s ouster by a clique of self-styled Free Officers under General Muhammad Naguib. Within a year, Naguib himself was deposed by the true strongman behind the regime, the inspired and purportedly more moderate colonel, Gamal Abdel Nasser.2
American forces, through display of force and unwavering commitment, utilized the strongman model. They replaced the Taliban and dislodged Osama bin Laden, who very quickly went from revered icons of Islamic resistance and pride to shamed agitators causing more trouble than good. Daniel Pipes writes of bin Laden’s unparalleled stature across the Muslim world in the aftermath of the September 11th attacks. In the streets of the Philippines, Bangladesh, and Pakistan, thousands of protesters marched, singing his praises. In September and October of 2001, it was almost impossible to find a Muslim politician who was willing to condemn bin Laden. As of October 15, 2001, “the only Islamic scholar in Egypt who unreservedly condemned the September 11th suicide operations admitted that he is completely isolated.”3
The situation changed rapidly a month into the Allied campaign against the Taliban. Muslims saw the unequivocal power of American military might, and turned away from bin Laden and the Taliban. On October 8th, the Ayub Stadium in Pakistan held 10,000 demonstrators who shouted with joy as Islamic clerics called for Jihad against the West. One month later, with the American campaign against the Taliban at its height, barely 500 people attended the Friday rally. Bin Laden’s honor waned with each mile of rocky desert the Allies took from the Taliban. Arab media began attacking bin Laden not on strategic terms, but on the same religious standards by which they had found him so heroic only weeks before. There were even commentators who suggested that bin Laden was part of a Jewish plot to smear Islam. “If world Zionism had spent billions of dollars to tarnish the image of Islam, it will not accomplish what the terrorists have done with their actions and words,” writes Nabil Luka Bibawi in Al-Ahram.4 Bin Laden went from extolled to mocked as the Muslim world perceived him as weak; the United States moved in the opposite direction, her military power casting off the image of feeble victim that she had built up over the previous two decades and allowing her to become the regional strongman.
The images of Iraqi men beating statues of Saddam Hussein with their shoes in the spring of 2003 remain vivid in the memory of Americans. Those men understood that the old strongman, Hussein, had been deposed and that the United States Army had replaced him in Iraq. Iraqis
2 Michael B. Oren, Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East (New York: Oxford University Press, 2002), 7.
3 Daniel Pipes, “A New Round of Anger and Humiliation: Islam after 9/11,” in The Compendium: A Critical Analysis of the ArabIsraeli Conlict July 2000-July 2002, ed. George D. Hanus (Chicago: Gravitas Media, 2002), 91.
4 Ibid, 93. - f
strived to outdo each other in publicly displaying their disdain for the fallen ruler. The troubles that the Allies have encountered in their efforts to bring tribal strongmen to their side stem from uncertainty among the Iraqis whether the insurgents or the Americans are truly in charge.
There is a ritualistic aspect to the display of deference to a strongman. I experienced the same model in my time in the 585. Initially, I was struck by the Bedouin soldiers’ discipline and deference to me. I was used to the attitude of the average Israeli recruit, who acts as if he is doing his commander a favor if he stands at attention. My Bedouin soldiers would stumble over each other in their attempts to carry out my commands. Though such contact is prohibited during basic training, on several occasions recruits tried to bring me a pitcher of cold drinking water in the mess hall while I ate my lunch.
The soldiers’ parents especially treated me like a strongman. On my periodic visits to soldiers’ homes, I was accorded respect beyond the famous standards of Arab hospitality. The entire extended family would be seated in front of me, as the soldier’s father and uncles took the choice spots by my side. They would relentlessly bring me food and drink, and would spend the first hour singing their son’s praises. After having done their duty in honoring me, they would move on to the request. Almost always they wanted to know if I would send their son to become an officer, a development that would bring great honor to the family. Male relatives became a useful tool in keeping problematic soldiers in line. A phone call to a father would result in twenty minutes of contrite apology for his son’s behavior, followed by a promise that he would solve the problem. Inevitably, the son would return to the base from a weekend leave quiet and ashamed of his past miscues.
The strongman model contains an inbuilt recipe for inter-familial or inter-racial violence. There is only room for a limited number of people close to the plate. If one clan or sect manages to secure a place near the strongman, then another group is shut out. This leads to Arabs fighting each other for their piece of a zero-sum pie. My company was far from homogenous. The main split was between Bedouin and ‘Felahim’, or Arabs from the cities. Their rivalry goes back well into Ottoman times. The Bedouin themselves split into northern and southern clans. The northern Bedouin tend to be more educated and live in modern villages. Those in the south who have not moved to new Bedouin cities still live a semi-nomadic existence, complete with multiple wives and marriage between first cousins. The company’s other platoon commander, a Bedouin from the north, was an extremely reasonable and sweet individual in addition to being a ruthlessly effective commander. I had never heard any expression of prejudice come from his mouth. However, faced with the possibility of a member of a different ethnic group taking a position of honor, he revealed a very different side. One of his squad commanders, a Felah, was rejected from Officers School. The Bedouin officer smiled and announced to the rest of the staff, “Fine. So we won’t have any Felah officers. All the better.”
Crossing the Honor/Shame Boundary
I was aware of the importance of honor in Arab society, and took care not to offend any recruits or fellow commanders. The famously crude army lingo to which I grew accustomed in the regular infantry units, usually revolving around fabricated trysts by soldiers’ mothers, was absolutely unacceptable in the 585. At the end of the second month of basic training, I had some time to train only the leading soldiers in the company. I had worked them hard all week. I
thought that they deserved an hour to relax in a classroom and ask me questions about the army. Many of them have cousins who serve as I.D.F. trackers, and they wanted to hear about my experience with trackers in the Gaza Strip. I gave several scenarios in which a tracker would be utilized, and told the soldiers that in some situations the army chooses to track with a Belgian Shepherd from Oketz, the canine unit. I said absolutely nothing controversial or offensive. The session continued without incident. I went into that night’s staff meeting with my mind on the next day’s training. To my surprise, the CO demanded to know what was said in my discussion with the soldiers. I was not sure what he was aiming for, so I recounted some of the questions the soldiers had asked.
“I hear you compared trackers to dogs,” he said. “Some soldiers were very offended.”
I gave him the true account of what was said, along with some words about his tendency to listen to soldiers at the expense of his officers, and the issue was forgotten, at least publicly. The soldiers who complained knowingly exaggerated, taking a harmless, factual comment and turning it into an attack on their honor.
There are two lessons from the incident. The first is that unintentionally and unaware, one may offend someone from an honor/shame society simply by using the wrong ‘keyword’. Dogs are considered especially dirty in the Arab world, and it is one of the ultimate insults to be called one. A comment that may seem trivial to Westerners can incite Arab, and many Muslim societies to extreme violence. The film version of Khaled Hosseini’s novel, “The Kite Runner”, has a scene in which the lead character, an 11 year-old boy, is raped. Ahmad Jaan Mahmiidzada, father of the Afghan boy who portrays the victim, fears for his life because of the scene. “My own people from my own tribe will turn against me because of the story. They may cut my throat, they may kill me, they may torture me. Anything could happen to me.”5 Rape brings such powerful shame that a tribe will torture a member for allowing his son to be filmed as a rape victim. Even among some Bedouin tribes in the Negev desert in southern Israel, the honor killing of a daughter or sister is an acceptable, even imperative, means of restoring familial honor.
The second lesson is that dishonest Arab spokesmen may use the honor card as an excuse, as did my soldiers. They saw a chance to win some leeway by inventing an attack on their honor. Those who are aware of Arab honor/shame society but do not think critically are susceptible to falling into this trap.
To Lead by Example
The most important quality in an Israeli officer is personal example. Exemplified by the phrase “Aharai! (After me!)”, the I.D.F. officer is expected to lead his soldiers into battle, and to be the best soldier in the unit. This value is drilled into cadets in Commanders and Officers Courses, and lack of personal example is ample reason for removal from command.
In the first month of basic training in the 585, the company went on a short, 8 kilometer march. This was part of a series of marches that increase in length and difficulty until the 60 kilometer march at the end of basic training. In keeping with “Aharai”, all commanders are expected to complete the march with their soldiers. Since it was a short march, each squad marched
5 Lawrence Van Gelder , “Father Fears Kite Runner”, New York TImes, September 21, 2007, Arts Section.
separately, led by the squad commander. The officers were to accompany their platoons from afar, keeping an eye on the soldiers and squad commanders. We had introduced the soldiers to tear gas that same week, so the march was to be done with gas masks in pouches on their hips.
The march began with nightfall, and I walked along with my platoon. I stayed in the shadows so that they would not see me. To my horror, one of my squad commanders removed his gas mask kit and tossed it into the desert. I retrieved the equipment and confronted him after the march. Forget the disrespect for military equipment, I said to him. How does an I.D.F. commander allow himself to commit such an act in front of his soldiers? I had never seen such disregard for the army’s values in my entire service. He protested, arguing that he had done this march already as a soldier, and therefore did not need to do it again in full gear. The soldiers would understand, he said, and did not expect him to do everything that they did. This transgression was more than I was willing to accept. I lobbied the CO to have the squad commander removed and sent back to Gaza as a private. The CO refused, and did not see the issue as seriously as I did. I should not have been surprised that he did not value personal example, as the CO rose hours after his troops did every morning.
It was an excuse I heard often from the Bedouin staff- “I’ve done mine”. They saw no value in leading by example, and thought that a commander should revel in his position and in his privileges. To them, being a commander does not come with extra responsibility, it comes only with extra honor.
When do we understand?
There are instances in which the West understands the honor/shame culture, and is able to utilize it effectively. When the dynamics of Arab culture are grasped, it is by those in the West who have the most contact with the Arab world. Unfortunately, in today’s world, that is the military. Western militaries heavily involved in fighting Arab armies or militant groups and in swaying the opinion of Arab population, mainly the United States military and the I.D.F., use their knowledge of Arab society to shame their enemies in the eyes of the Arab public. In March 2006, Israeli forces raided Jericho prison to arrest Ahmed Saadat and four other members of the Popular Front for the Liberation of Palestine. They were responsible for the 2001 murder of Israeli minister Rehavam Ze’evi. The I.D.F. paraded the Palestinian prisoners in their underwear before the international media, humiliating them in front of their people. It is possible that the United States used the same tactic with Saddam Hussein, photographing him clad only in his underwear in pictures that the military says were illegally leaked to a British tabloid.
Hassan Nasrallah plays the part of the quintessential strongman- proud, brazen, militarily capable. Israel tried to shame him in the eyes of the Lebanese during the 2006 war in Lebanon. Israeli electronic warfare specialists were able to interrupt Nasrallah’s broadcasts on al-Manar with footage of dead Hezbollah fighters, taunting Nasrallah. The I.A.F. dropped leaflets over Lebanese villages on July 18 reading: “Hassan, what are you afraid of? You are afraid of appearing in public and you broadcast recorded speeches. You fled to your shelter and left your men frightened and exposed in the face of Israel’s power…How long must the people of Lebanon pay for your cowardice?”6
6, SGM. Herbert A. Freidman (Ret.), “Israeli Propaganda Raids on Lebanon”. http://www.psywarrior.com/IsraeliLebanon.html
Occasionally, leaders in the Arab world will also understand and utilize the West’s cultural model. As discussed earlier, in an interview on May 12, 2007, Nasrallah praised Israel for its ability to discuss publicly its mistakes in the war and to remedy the problems immediately. He even spoke of Hezbollah’s own commission, though its proceedings were kept secret.
Unfortunately, the mutual insight into Arab and Western cultures cited here is reached by attempts to vanquish, not to understand. There is no shortage of constructive fora for the two cultures to study what drives the other. Today, the West and the Arab world come into contact in every field. The West, especially its media, must give up its cultural arrogance and preconceptions and view the Arab world as it is. Misunderstanding Arab honor/shame society has negative, potentially disastrous consequences. He who fails to comprehend this paradigm will insult an Arab friend and will be deceived by an Arab enemy. Insisting on universal cultural similarity will not lead to cultural understanding. We respect societal differences by acknowledging them, not by imagining them away. Only by honoring what makes us different can we approach each other as equals.
Lazar Berman is a former Israeli Defense Force lieutenant who served with Bedouin Scout Battalion 585.
SWJ Magazine and Small Wars Journal are published by Small Wars Journal LLC. COPYRIGHT © 2008 by Small Wars Journal LLC. Permission is granted to print single copies for personal, non-commercial use. This work is licensed under a Creative Commons Attribution – Non-Commercial –Share Alike 3.0 License per our Terms of Use. We are in this together. No FACTUAL STATEMENT should be relied upon without further investigation on your part sufficient to satisfy you in your independent judgment that it is true. Contact: comment@smallwarsjournal.com Visit www.smallwarsjournal.com Cover Price: Your call. Support SWJ here.
LOVE
Love
1 If I speak in the tongues of men and of angels, but have not love, I am only a resounding gong or a clanging cymbal.
2 If I have the gift of prophecy and can fathom all mysteries and all knowledge, and if I have a faith that can move mountains, but have not love, I am nothing.
3 If I give all I possess to the poor and surrender my body to the flames, but have not love, I gain nothing.4 Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud.
5 It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs.
6 Love does not delight in evil but rejoices with the truth.
7 It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres.8 Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away.
9 For we know in part and we prophesy in part,
10 but when perfection comes, the imperfect disappears.
11 When I was a child, I talked like a child, I thought like a child, I reasoned like a child. When I became a man, I put childish ways behind me.
12 Now we see but a poor reflection as in a mirror; then we shall see face to face. Now I know in part; then I shall know fully, even as I am fully known.13 And now these three remain: faith, hope and love. But the greatest of these is love.
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)
บทความ
